Raniewska wraz z córką Anią powraca zrujnowana do rodzinnego domu po kilku latach spędzonych za granicą. Rodzina nie ma już pieniędzy na utrzymanie posiadłości i aby ocalić dom oraz uciec od długów, musi sprzedać sad. Poprzez Wiśniowy sad reżyser Andrei Măjeri, proponuje widzom świat pogrążony w półmroku jako pole sprzeczności, skrzyżowanie dróg i terytorium marginalizowanych postaci. A sad Czechowa jest ostatnim tańcem przed zniknięciem. „Wewnętrzne światy bohaterów są wywracane na lewą stronę i z powrotem. Tutaj, gdzie ścianami jesteśmy my, nic nie jest silniejsze niż to, co zostało ocalone. Tutaj można rzucić ostatnie spojrzenie na przeszłość, z uśmiechem”. – Andrei Măjeri